Je bent kortademig.
Zelfs bij de kleinste inspanning – aankleden, boodschappen doen – voel je al dat benauwde, frustrerende gevoel.

Je bent chronisch vermoeid.
Je lichaam compenseert voortdurend voor de verminderde longcapaciteit, waardoor je energie snel opraakt, fysiek én mentaal.

Je bent bang voor benauwdheid.
Beweging vermijden voelt veiliger, maar daardoor kom je in een vicieuze cirkel terecht van nóg minder lucht en minder vertrouwen.

Je hebt spanningsklachten.
Door oppervlakkig ademen en gespannen houdingen voel je die druk op je borst, schouders en nek.

Je slaapt slecht.
Benauwdheid en stress houden je wakker, waardoor je herstel nog verder onder druk staat.

Je voelt je alleen.
COPD is onzichtbaar, maar allesbepalend. Het kan voelen alsof niemand écht begrijpt hoe zwaar het is.